Interview Premium Corner

Femke Halsema: ‘Dit ambt zit me als gegoten’

13 juli 2022Leestijd: 11 minuten

Burgemeester Femke Halsema (56) van Amsterdam is een geliefd object. Iedereen vindt wat van haar, ze krijgt van alles de schuld. Toch geniet ze volop. ‘Amsterdam is voor mij ook een gemoedstoestand.’

Femke Halsema is even stil. De vraag was waarom ze dacht dat ze geschikt was voor het burgemeesterschap van Amsterdam. ‘Mmm, ja, goeie vraag.’

Ze neemt een omweg. Die voert langs haar loopbaan, tot het moment waarop ze in 2018 werd gevraagd om te solliciteren naar de prestigieuze baan. Tussen 1998 en eind 2010 zat ze voor GroenLinks in de Tweede Kamer, waarvan de laatste acht jaar als fractievoorzitter. Daarna schreef ze boeken en columns, maakte ze documentaires, was ze bijzonder hoogleraar en had ze diverse bestuursfuncties – onder meer bij Stichting Vluchteling, waarvoor ze van de ene na de andere internationale crisis reisde.

Femke Halsema (Haarlem, 1966) groeide op in Enschede. Studeerde sociale wetenschappen. Was Tweede ­Kamerlid voor GroenLinks. Schreef over die periode het boek Pluche. Amsterdams burgemeester sinds 2018.

‘Waarom dacht ik dat ik het kon? Ik denk door de combinatie van de maatschappelijke en bestuurlijke ervaring die ik had. Maar ook omdat ik goed tegen druk en spanning kan. De vraag die ik mezelf bij herhaling heb gesteld, was: bezit ik voldoende innerlijke kalmte voor dit ambt? Het antwoord is altijd geweest: ja.

‘Als het echt moeilijk wordt, dan treedt er een enorme kalmte in mij. Die heb ik bijvoorbeeld gevoeld op de avond van de aanslag op Peter R. de Vries. Omdat ik weet dat het verdriet elders gigantisch is, word ik dienstbaar en extreem doelgericht. Ik handel, ik verlam niet.’ Twee tellen later: ‘En ik vond mezelf geschikt, omdat ik heel erg van mensen houd.’

Ze woont met haar gezin op zolder

Na 10 minuten in de prachtige tuin van de ambtswoning aan de Herengracht vallen de eerste druppels. De burgemeester wil naar binnen, naar de damessalon op de eerste etage van het kolossale pand. Halsema heeft buiten net verteld dat het ‘nogal decadent zou zijn om te zeggen dat het wonen in dit huis niet bevalt’.

Ze woont met haar gezin – vriend Robert Oey en hun achttienjarige tweeling – op zolder. ‘Heel mooi. Ik zal me daar nooit over beklagen. Maar het is vreemd wonen. Beneden is een publiek gebouw. Er zijn altijd mensen, vergaderingen, recepties en andere dingen. Dat vermindert je privacy aanzienlijk. Zeker omdat mensen nieuwsgierig naar me zijn. En ook naar mijn kinderen.

‘Ik denk dat het vooral voor tieners een moeilijke leefomgeving is. Hiervoor woonden we in Amsterdam-Oost, in de Transvaalbuurt, tussen de mensen. Mijn kinderen missen dat. Dit is geen echte buurt. We wonen tussen de bedrijven.’

Over het algemeen voelt Halsema zich prettig en senang

In mei stonden zeshonderd woedende Ajax-fans voor de deur. Halsema had zich genoodzaakt gevoeld om, vanwege een tekort aan beveiliging, de huldiging van de landskampioen te verplaatsen van het Museumplein in het centrum naar het terrein bij de ArenA in Zuidoost. De burgemeester was volgens de hooligans – netjes gezegd – een prostituee met een vreselijke ziekte. Ernstige bedreigingen op sociale media noopten haar om aangifte te doen.

Lees meer over de verkiezing van de Nederlander van het Jaar 2018: Zo werd de burgemeester een ongewilde schietschijf

‘Als zeshonderd kerels voor je deur staan te schreeuwen, denk je niet: goh, wat voel ik me fijn hier. Maar over het algemeen voel ik me prettig en senang. Ik geniet gelukkig een grote mate van vrijheid. Ik fiets gewoon door de stad. Ik word nageroepen. Meestal is dat ontzettend leuk, af en toe niet. Ik voel me eigenlijk nooit onveilig.

‘Zeker, ik ben netjes in het verkeer. Ik moest nog worden geïnstalleerd, toen ik een keer door rood fietste of wandelde, ik weet het niet meer. Zoals Amsterdammers doen. Dat kwam me op een publieke reprimande te staan. Sindsdien ben ik die vrouw die met haar fiets in haar eentje eindeloos staat te wachten totdat het licht op groen springt.’

Halsema
Halsema op de fiets, voorjaar 2020, tijdens de lockdown. Foto: Thomas Schlijper

‘Ik vind dat ik nu aan mijn taks zit met politieke uitspraken’

Laden…

Word abonnee en lees direct verder

Al vanaf € 9,- per maand leest u onbeperkt alle edities en artikelen van EW. Bekijk onze abonnementen.

Verder lezen?

U hebt momenteel geen geldig abonnement. Wilt u onbeperkt alle artikelen en edities van EW blijven lezen? Bekijk dan onze abonnementen.

Bekijk abonnementen

Er ging iets fout

Uw sessie is verlopen

Wilt u opnieuw

Premium Corner

Ingelogde abonnees van EWmagazine kunnen reageren
Bij het plaatsen van een reactie geldt een aantal voorwaarden. Klik hier voor de voorwaarden.

Reacties die anoniem worden geplaatst of met een overduidelijke schuilnaam zullen door de moderator worden verwijderd, evenals reacties die niets met het onderwerp van het artikel te maken hebben. Dit geldt evenzeer voor racistische of antisemitische reacties. De moderator handelt in opdracht van de hoofdredacteur.