Wat in Iran gebeurt, toont geen machtsvertoon, maar paniek. Het regime kan alleen nog overleven door geweld tegen de eigen bevolking.
Het regime van martelaarschap offert mensen op het altaar van Allah. De slachting onder de ongewapende Iraanse demonstranten is de laatste strohalm voor de failliete ideologie van de islamisten. Het Britse weekblad The Economist vat voor zijn omslagartikel de hele waarheid samen in drie woorden: Horror in Iran.
Kort samengevat schrijft The Economist dat de meedogenloze heersers van Iran nergens terechtkunnen en hun volk niets anders te bieden hebben dan geweld. De komende dagen zijn vol onzekerheid en gevaar.
Ze kunnen nergens naar toe. Het Libanon van Hezbollah is niet langer een veilige haven. Het Syrië van Bashar al-Assad is niet meer. Het Rusland van Vladimir Poetin is de onbetrouwbaarheid zelve.
Iran: van dialoog naar apocalyps
De ayatollahs hadden net als het apartheidsregime kunnen kiezen voor de dialoog. Dat hebben ze niet gedaan. Het Zuid-Afrika van de apartheid dacht en handelde niet in apocalyptische termen.
De Iraanse leider, ayatollah Ali Khamenei, dwingt iedereen juist volgens de apocalyptische voorspellingen te handelen. De politieke theologie van het Iraanse regime is gebaseerd op het idee van de eeuwige strijd om de verovering van Jeruzalem. Deze verovering zal het einde der tijden naderbij brengen.
Waarom het Iraanse regime het leger binnen hield
Khamenei koos voor het gebruik van excessief geweld tegen de demonstranten. In de afgelopen twee weken gingen miljoenen mensen de straat op. Aanvankelijk gebruikte het regime de gangbare middelen tegen de demonstranten.
Al snel bleek dat de politie niet overal in staat (of bereid) was om excessief geweld te gebruiken. Alle dienstplichtigen van het leger en de Islamitische Revolutionaire Garde (IRGC) moesten in hun kazernes blijven. Het regime was bang dat de soldaten en het militaire middenkader zich bij de demonstranten zouden aansluiten.
De overstap naar brute terreur
Na een paar dagen koos het regime voor de IS-methode: een massale aanval met kalasjnikovs op ongewapende burgers. Wie waren deze mannen? De Basij-militie (onderdeel van IRGC), de milities uit Irak (zoals Hashd al-Sha’abi), en een beperkt aantal officieren van speciale eenheden van de politie.
De duisternis maakte ze onzichtbaar, omdat de overheid de elektriciteit had uitgeschakeld. Ze hielden zich schuil in zijstraten, moskeeën, overheidsgebouwen, scholen en bedrijfspanden.
De IRGC volgde vanuit een hoofdkwartier met drones groepen demonstranten die naar hoofdwegen liepen, waar ze zich bij grotere groepen demonstranten wilden aansluiten.
Een ongekende massaslachting
Nadat de aanvalscode werd gegeven, vielen zij willekeurig schietend met oorlogswapens de demonstranten aan. De kogels van hun kalasjnikovs zijn buitengewoon penetrerend.
Dit is wat mij ter ore kwam vanuit Teheran; hoe ze te werk gingen in andere steden weet ik niet precies. Het was een massaslachting die, gelet op de omvang, zelfs in de Iraanse geschiedenis ongekend was.
Aantallen die niemand durft te noemen
Zoiets heb ik in Iran nog nooit meegemaakt. De ernst en de omvang van de massaslachting gaan elke verbeelding te boven. Volgens Iran International en andere media zouden tussen 8 en 10 januari minstens 12.000 burgers zijn vermoord.
De beelden van een mortuarium in Teheran bevestigen de omvang van de slachting. De Amerikaanse president Donald Trump neemt het nooit zo nauw met cijfers, maar wat betreft de omgekomen Iraanse demonstranten kon hij geen aantallen noemen.
Zelfs een schatting weigerde hij te noemen. De cijfers zouden hem dwingen om te handelen. Ook dit is een onderdeel van de geschiedenis.
Duizenden nabestaanden zijn op zoek naar de lichamen van hun dierbaren: kinderen, jonge vrouwen, meisjes, jongens. Met geen pen valt te beschrijven wat de islamisten de Iraniërs hebben aangedaan.
Regeren in permanente angst
Dit regime kan niet langer regeren zonder permanente toepassing van geweld. Overal in Teheran staan Khameneis veiligheidstroepen klaar. Nog steeds weten miljoenen Iraniërs buiten Iran, maar ook in Iran zelf, niet hoe het met hun dierbaren gaat.
De totale blackout van de communicatie wordt niet opgeheven, omdat het regime doodsbang is voor zijn eigen bevolking. Begrafenissen veranderen in kleine demonstraties. De woede is groot.
Velen vragen zich af hoe het regime de volkswoede ooit nog zonder geweld onder controle zal kunnen krijgen. Vreedzaam is geen optie meer.
Een regime in vrije val
De islamitische republiek is in een neerwaartse spiraal terechtgekomen. De slechte economische omstandigheden zijn niet meer te verbeteren. De sancties van Amerika, Europa en de Verenigde Naties blijven onverminderd van kracht. De bevolking is langzamerhand tot de conclusie gekomen dat dit regime alleen met geweld kan worden vernietigd.
Dit zal de dissidentenbewegingen in Iran ertoe aanzetten om voorbereidingen te treffen voor een gewapende opstand tegen het regime. Khamenei heeft gekozen voor de manier waarop dictator Bashar al-Assad omging met de Syrische bevolking.
Iran en Donald Trump
Wat Donald Trump precies gaat doen, wordt voor de Iraanse burgers minder relevant. De voorbije weken hebben ze geleerd dat ze hun lot in eigen hand moeten nemen. De strijd van de Iraniërs gaat door. Het wordt lelijk en gewelddadig.
De Perzische tragedie is te groot om na te vertellen.
Lees ook | Duizenden demonstranten gedood, doodstraffen dreigen: wanneer komt Trump in actie tegen Iran?