De wereld is een fase ingegaan waarin uitzonderingen routine worden. De ontvoering van Nicolás Maduro is daarvan geen incident, maar een symptoom, schrijft Hella Hueck.
Soms vraagt de werkelijkheid meer van ons voorstellingsvermogen dan het meest waanzinnige filmscript.
In nog geen 5 uur tijd werd president Nicolás Maduro ontvoerd door de Amerikaanse special forces-eenheid Delta Force. Vijftig helikopters, vliegtuigen en drones stegen op vanaf twintig bases.
Maandenlang hadden spionnen informatie verzameld over het dagelijks leven van Maduro, om goed te kunnen toeslaan. Een militair en technisch hoogstandje. Maar bovenal laat deze actie zien dat de wereld opschuift naar een orde waarin macht voorafgaat aan recht.
Nu is het Venezuela, morgen wellicht Colombia of Cuba.
Lees ook | Trumps aanval op Maduro schept, naast hoop voor Venezolanen, een instabielere wereld
De internationale rechtsorde in coma
De inval in Oekraïne door Rusland, de Israëlische pieperaanval op Hezbollah, de intimiderende oefeningen door China met tientallen hightech-vliegtuigen en marineschepen voor het piepkleine eiland Taiwan: de internationale rechtsorde ligt al langer in zware coma, en dat is niet alleen de Amerikaanse president Donald Trump aan te rekenen.
De uitzinnige Venezolanen – in eigen land of in diaspora – die feest vieren, zijn daar niet mee bezig.
Die hopen bevrijd te zijn van de extreme onderdrukking, de economische malaise en armoede in het land.
Morele afkeuring zonder macht
Natuurlijk rechtvaardigen de janboel in Venezuela en de verkiezingsfraude door Maduro geen brutale inval en ontvoering door de Verenigde Staten.
Tegelijk voelen de protesten in Europa tegen bullebak Trump sleets en tandeloos.
Verontwaardiging is geen veiligheidsstrategie.
Zonder macht is recht slechts taal
Durft Europa echt terug te slaan als Groenland op de radar van de Verenigde Staten komt? ‘Covenants, without the sword, are but words and of no strength to secure a man at all,’ schreef de Britse filosoof Thomas Hobbes in de zeventiende eeuw.
Zonder macht is recht slechts taal.
De omstreden Duitse staatsrechtgeleerde Carl Schmitt (zijn steun aan de nazidictatuur maakte hem na de oorlog tot persona non grata) stelde dat elke rechtsorde uiteindelijk rust op een beslissingsmacht, niet op een norm.
‘Soeverein is wie over de uitzondering beslist.’
De prijs van machteloosheid
De Europese Unie ziet dat altijd nog onvoldoende onder ogen.
De wereld is helaas een fase ingegaan waarin uitzonderingen de norm zijn.
Wie zich daaraan niet kan aanpassen, wordt onderwerp van andermans besluiten. Of invallen.